Jeff Cooper: Μια ιστορική αναδρομή των αγώνων πρακτικής σκοποβολής

By

γράφει ο Billy Tilghman
απόδοση στα Ελληνικά: Δέσποινα Μοραλίδη

jeff-cooper

Ο Τζέφ Κούπερ θεωρείται ο «πατέρας» και θεμελιωτής της σύγχρονης τεχνικής που αφορά τη σκοποβολή με όπλα χειρός καθώς και ένας από τους μεγαλύτερους και πιο έμπειρους γνώστες στη χρήση και την ιστορία του φορητού οπλισμού. Το Shooters, στην προσπάθειά του να ενημερώσει το σκοπευτικό κόσμο σχετικά με αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα, αναδημοσιεύει μια πολύ σημαντική συνέντευξη που είχε δώσει ο Τζέφ Κούπερ στο περιοδικό “Gun Games” το Νοέμβριο του 1995. Παρ’ όλο που έχουν περάσει σχεδόν 16 χρόνια από τότε, η συγκεκριμένη συνέντευξη θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς αναλύει τις θέσεις του «Γκουρού» Τζέφ γύρω από την πρακτική σκοποβολή. Στη συγκεκριμένη συνέντευξη, μεταξύ άλλων, πραγματοποιείται μια ιστορική αναδρομή των αγώνων πρακτικής σκοποβολής και δίνονται σημαντικά ιστορικά στοιχεία που επιβάλλεται να γνωρίζει κάθε σκοπευτής. Ο Τζέφ Κούπερ απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2006, σε ηλικία 86 ετών. Παρ’ όλα αυτά επιλέξαμε να μην τροποποιήσουμε τη συνέντευξη αναλόγως, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να δημοσιεύσουμε αυτούσια και όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά, τις θέσεις του «Γκουρού» Τζέφ.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά από την έναρξή του, ο αγώνας πρακτικής σκοποβολής επιβιώνει, παρόλο που κανείς από όσους ήταν παρόντες κατά τη δημιουργία του το 1957 δεν είναι πλέον ενεργός στο χώρο. Ο ίδιος ο δημιουργός, ο Τζον Ντιν Κούπερ, εξακολουθεί να ασκεί ισχυρή επιρροή, παρά το γεγονός ότι είναι 75 ετών.

Ο Τζεφ Κούπερ ήταν από τα νιάτα του φανατικός σκοπευτής. Στο γυμνάσιο απέκτησε το πρώτο του ραβδωτό τυφέκιο και ήταν μέλος της λέσχης σκοποβολής του σχολείου του. Έως το 1957, ο Τζεφ (ένα παρατσούκλι που του έδωσε ο πατέρας του, ο οποίο θαύμαζε τον Τζέφερσον Ντέιβις) ήταν ήδη ενθουσιώδης σκοπευτής. Θυμάται ότι η αρχική έρευνά του πάνω στην «τέχνη της μάχης με πιστόλια» (“pistolcraft”, έναν όρο που εφηύρε ο ίδιος), ξεκίνησε με τον συνάδελφό του, αξιωματικό του Ναυτικού, Χάουι Ταφτ στο Κουάντικο της Βιρτζίνιας, έπειτα από τον Μεγάλο Πόλεμο, γνωστό και ως Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

jeff-cooper--

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, ο τότε αντισυνταγματάρχης Cooper κατέληξε να είναι «ένας άνεργος διοικητής μοίρας», αφού πολέμησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Πόλεμο της Κορέας. Αποφάσισε να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία και μαζί με την οικογένειά του μετακόμισε στο Μπέαρ Βάλεϊ της Καλιφόρνιας. Εκεί, αφού πήρε το πτυχίο του, άρχισε να εργάζεται ως αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας και Αγωγής του Πολίτη σε γυμνάσιο.

Το Μπέαρ Βάλεϊ διοργάνωνε κάθε Αύγουστο μια εκδήλωση προς τιμήν των ανθρακωρύχων (“Old Miners’ Days”) και ο Cooper μαζί με μερικούς άλλους φανατικούς των όπλων σκέφτηκαν τρόπους για να διασκεδάσουν το κοινό. Κατέληξαν σε ένα διαγωνισμό σκοποβολής γρήγορου τραβήγματος με αληθινά πυρά και μονομαχία μεταξύ δύο ατόμων. «Έκανα τηλεοπτικές διαφημίσεις στο Λος Άντζελες χρησιμοποιώντας δέρματα ζώων και Peacemaker του 1873 για να προωθήσω την εκδήλωση», θυμάται ο Κούπερ, «και η διαφήμιση έφερε αποτέλεσμα. Την πρώτη χρονιά εμφανίστηκαν πάνω από 100 συμμετέχοντες που διαγωνίστηκαν για το έπαθλο των $500 σε ασημένια νομίσματα».

Παρά την τηλεοπτική εικόνα του με εξάσφαιρο, Ο Κούπερ ήταν ένας από τους λίγους που συμμετείχαν με ημιαυτόματο όπλο. Στο Γκουανταλκανάλ χρησιμοποιούσε για σύντομο χρονικό διάστημα ένα 45άρι μονής ενέργειας – στρατιωτική έκδοση, αλλά σύντομα άλλαξε στην πολιτική έκδοση που έγινε και το σήμα κατατεθέν του.

JEFF COOPER_

Μεταξύ των υποψήφιων σκοπευτών ήταν ο αναπληρωτής Σερίφης του Λος Άντζελες, ονόματι Τζακ Γουίβερ. Παρατήρησε το υψηλό ποσοστό αποτυχίας στη στόχευση μπαλονιών στα επτά βήματα και, σύμφωνα με τον Κούπερ, σκέφτηκε: «Κάτι δεν πάει εδώ. Θα πρέπει να υπάρχει τρόπος να εξισορροπηθούν η ταχύτητα, η ακρίβεια και η επανόρθωση σε αυτήν την εξίσωση». Το αποτέλεσμα ήταν, φυσικά, η τεχνική σκόπευσης με τα δύο χέρια, γνωστή ως «Η Στάση» (The Stance).

«Το 1958, ο Τζακ καθάρισε τα ρολόγια μας», λέει ο Κούπερ και συνοψίζοντας την έκβαση αυτού του πρώτου διαγωνισμού, προσθέτει: «Ήμουν υπεύθυνος για τη διεξαγωγή του, έφτιαξα τους κανόνες και κέρδισα τη δεύτερη θέση». Ο αστυνομικός από το Λος Άντζελες Ντον Νόουκα κέρδισε τον τελευταίο γύρο, όταν ο Κούπερ αποκλείστηκε λόγω πρώιμης εκκίνησης. Εκτός από αυτήν τη σημαντική πρόοδο, όλοι συμφώνησαν ότι η εκδήλωση ήταν τόσο διασκεδαστική, που δεν ήθελαν να περιμένουν άλλους 12 μήνες για να ξαναγίνει.

Αποφασίστηκε να δημιουργηθεί ένας σύνδεσμος με λέσχες σκοποβολής. Και πάλι ο Κούπερ πήρε τα πράγματα στα χέρια του. «Δεν είχαμε πρόεδρο, ούτε στελέχη, αλλά εγώ ήμουν ο γενικός γραμματέας. Το μόνο που απαιτούνταν ήταν ένα όπλο χειρός κεντρικής πυροδότησης σε μια θήκη όπλου, η οποία έπρεπε να είναι σε καλή κατάσταση και εγώ ήμουν αυτός που αποφάσιζε τι θεωρούνταν “καλή κατάσταση”!», λέει γελώντας. Κάθε λέσχη διοργάνωνε έναν μηνιαίο αγώνα από την άνοιξη έως και το φθινόπωρο. Έτσι, ιδρύθηκε ο Νοτιοδυτικός Σύνδεσμος Πιστολιών Μάχης (Southwest Combat Pistol League). Υπήρχαν μερικοί κανόνες, εκτός από τις προφυλάξεις ασφαλείας που συμβάδιζαν με την κοινή λογική και υπήρχε o κανονισμός να μην επαναλαμβάνεται κανένας αγώνας σκοποβολής εντός του ίδιου έτους. Στο τέλος του έτους, ο πρωταθλητής του συνδέσμου λάμβανε μια αγκράφα ζώνης του Καλύτερου Όπλου (ο Κούπερ έχει τρεις) και ο διαγωνισμός άρχιζε ξανά την άνοιξη.

jeffcooper

Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να ξεχωρίσουν έξι άνδρες χάρη στην σκοπευτική τους ταχύτητα. Εκτός από τον Κούπερ και τον Γουίβερ, ο Έλντον Καρλ, ο Τζον Πλαν, ο Ρέι Τσάπμαν και ο μικρός Θελ Ριντ διέπρεψαν στο άθλημα. Ένα άλλο γρήγορο παιδί που ήρθε αργότερα, ήταν ο μελλοντικός νομοθέτης και κατασκευαστής δερμάτινων ειδών Μπρους Νέλσον.

Οι ικανότητες των διάφορων πρωταθλητών φάνηκαν γρήγορα και ο Κούπερ θυμάται ότι «κανείς δεν μπορούσε να νικήσει τον Τζακ στο παιχνίδι του. Εκείνη την προ-Comstock εποχή (η βαθμολογία προ-Comstock απλώς κατέγραφε το χρόνο του σκοπευτή, ενώ η βαθμολογία Comstock διαιρεί τη συνολική βαθμολογία του σκοπευτή με τον χρόνο που έκανε), ο Γουίβερ ήξερε με την ακρίβεια νανοδευτερολέπτου πόσο χρόνο χρειαζόταν για να ολοκληρώσει οποιαδήποτε δοκιμασία και να ορίσει ανάλογα τους μέσους χρόνους».

Στα αρχικά στάδια και ενώ οι άλλοι έψαχναν τρόπους για ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ένας από τους έξι καλύτερους, καθιέρωσε ένα μοτίβο. Ο Τζον Πλαν ήταν καθηγητής Φυσικής Αγωγής με διδακτορικό, ο οποίος εκτός από καλός αθλητής και εξαιρετικός σκοπευτής είχε πολύ αναλυτική σκέψη. «Εκείνη την εποχή, δεχόμασταν ότι ένας σκοπευτής θα έπρεπε να αρχίσει να διαγωνίζεται στην ηλικία των 15 ετών και έως τα 25, ενδεχομένως να ήταν έτοιμος για να διαγωνιστεί με τους ενηλίκους. Ο Τζον Πλαν δεν συμφωνούσε με αυτό. Είχε δικό του πρόγραμμα. Με τη χρήση κάμερας και χρονομέτρου έγινε από ερασιτέχνης, μαιτρ σε έναν χρόνο». Αυτό ήταν ένα συγκλονιστικό επίτευγμα, καθώς μαιτρ θεωρούνταν μόνο όσοι είχαν νικήσει όλους τους άλλους μαιτρ τουλάχιστον μία φορά. Παράλληλα, κέρδισε και έναν αγώνα κοντινού και μακρινού πεδίου βολής. Δυστυχώς, ο Τζον Πλαν πέθανε από καρδιακή προσβολή ένα πρωί, σε ηλικία 45 ετών, την ώρα που έτρωγε το πρωινό του.

Πριν από τον αδόκητο θάνατό του, ο Πλαν είπε στον Κούπερ, «Τζεφ εμείς συναγωνιζόμαστε για βραβεία, αλλά εσύ μας χρησιμοποιείς ως πειραματόζωα, έτσι δεν είναι;». Το σφιγμένο χαμόγελο του Κούπερ και η λάμψη στα μπλε μάτια του ήταν η μόνη απάντηση που χρειαζόταν ο Πλαν. Παρ’ όλες τις αθλητικές πλευρές της διοργάνωσης, ο Κούπερ παρέμενε αφιερωμένος στη μελέτη της χρήσης του όπλου για μάχη. Περιστοιχισμένος από ικανότατους και ενθουσιώδεις σκοπευτές, άρχισε να καταγράφει τις πρακτικές που είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα σε ελεύθερους διαγωνισμούς (freestyle), χωρίς να πτοείται από παραδοσιακούς κανόνες και τακτικές. Όταν ήταν βέβαιος για τα ευρήματά του, ο Κούπερ άρχισε να γράφει για τις Εκδόσεις Πίτερσεν στο Λος Άντζελες και από εκεί, η ιδέα που είχε για τη σύγχρονη τεχνική διαδόθηκε με καταπληκτική ταχύτητα. Μέσα σε σχεδόν 15 χρόνια, η καλύτερη μέθοδος της χρήσης όπλου χειρός μάχης είχε τελειοποιηθεί 140 χρόνια μετά από την ανακάλυψή του από τον Σάμιουελ Κολτ.

Ο Κούπερ αναγνώρισε την ανάγκη για έναν επίσημο οργανισμό σκοποβολής και διοργάνωσε ένα διεθνές συνέδριο στο Μιζούρι το 1976. Προήδρευσε στο Συνέδριο της Κολούμπια, όπου γεννήθηκε η Διεθνής Συνομοσπονδία Πρακτικής Σκοποβολής (International Practical Shooting Confederation – IPSC) και έγινε ο πρώτος Πρόεδρός της. Το πρώτο πρωτάθλημα διοργανώθηκε στην Αυστρία την ίδια χρονιά και ο Ντέιβ Βεστερχάουτ από τη Ροδεσία το 1977 αποτέλεσε την αρχή της πρώτης αφρικανικής κυριαρχίας στο άθλημα. Ο Ρος Σέιφριντ από το Κολοράντο ήταν μάλλον ο τελευταίος Αμερικανός που κέρδισε τίτλο χρησιμοποιώντας “αληθινό” όπλο και πρακτικό δέρμα το 1979.

Μόλις τρία χρόνια μετά από την ίδρυση της IPSC, ο Κούπερ χαρακτηρίστηκε Δια βίου Επίτιμος Πρόεδρος. Άρχισε να αφιερώνει την ενέργειά του στο Γκάνσαιτ Ραντς, την καινοτόμο εκπαιδευτική ακαδημία του στη βόρεια Αριζόνα. Κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν, ο Κούπερ αναγνωρίζει ότι το “πρακτικό” στοιχείο της IPSC ήταν καταδικασμένο από την αρχή. «Χάναμε πάντα στις ψηφοφορίες με τουλάχιστον 60 προς 40», λέει σήμερα. «Αναπόφευκτα, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να κερδίζουν έπαθλα από ό,τι θέλουν να βελτιωθούν ή ακόμη και να προστατέψουν τους εαυτούς τους (Αρχικά, ο Κούπερ σχεδίασε την IPSC, ως έναν τρόπο για να βοηθήσει στη βελτίωση των αμυντικών δεξιοτήτων του ατόμου. Οι σκοπευτές σήμερα δίνουν έμφαση στην ταχύτητα και αντιμετωπίζουν το IPSC ως άθλημα). Σε αυτό το σημείο, ξεστράτισε το IPSC».

Όταν ρωτήθηκε για τα συγκριτικά προσόντα των παλιών και των σύγχρονων σκοπευτών, ο Κούπερ γρήγορα απαντά, «Οι καλύτεροι σκοπευτές σήμερα έχουν πολύ υψηλό επίπεδο. Είναι πολύ ταλαντούχοι και, στην πραγματικότητα, μάλλον καλύτεροι από τους παλιούς μαιτρ, Ο Λέδαμ, για παράδειγμα, είναι εξαιρετικός και πολύ συνεπής σκοπευτής».

Αναπόφευκτα, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να κερδίζουν έπαθλα από ό,τι θέλουν να βελτιωθούν ή ακόμη και να προστατέψουν τους εαυτούς τους. Σε αυτό το σημείο, ξεστράτισε η IPSC.

Ωστόσο, ο Κούπερ ενδιαφέρεται λιγότερο για το τελικό επίπεδο επιδεξιότητας από ό,τι για την δεδομένη του αποστολή: να αναπτύξει ένα άθλημα, στο οποίο τα άτομα θα μπορούσαν να κάνουν σκοποβολή για διασκέδαση και να αποκτήσουν επίσης και αμυντικές ικανότητες. «Ποιος είναι ο σκοπός ενός συνδέσμου;», ρωτάει ρητορικά. «Ξεκινήσαμε δίνοντας σε καθέναν τη δυνατότητα να διαλέξει το όπλο του και τον αφήσαμε ελεύθερο για να λύσει το πρόβλημα της τακτικής. Τώρα βλέπουμε έναν αγώνα ταχύτητας με υπερβολικά εξειδικευμένα και υψηλού επιπέδου όπλα, τα οποία κανείς δεν θα ονειρευόταν καν να τα πάρει μαζί του στο δρόμο». Παρά το γεγονός ότι βαθμολογεί υψηλά την κλάση της παρακαταθήκης της IPSC, ο Κούπερ αμφιβάλλει για το αν θα μπορέσει ποτέ να εκτοπιστεί η “κατηγορία χωρίς περιορισμούς”, εκτός αν το Κογκρέσο νομοθετήσει κατά της ύπαρξης όπλων για αγώνες.

Ως δια βίου μέλος του συμβουλίου της NRA (National Rifle Association), o Κούπερ είναι εξίσου δύσπιστος με τους πολιτικούς και με όσους ασχολούνται με τη σκοποβολή καθαρά ως ψυχαγωγία. Σημειώνοντας ότι ορισμένοι συγγραφείς για όπλα αποφεύγουν να αναφέρουν τα πυροβόλα όπλα ως όπλα, ο Κούπερ, που είναι γνωστός και ως “ο Γκουρού” περιφρονεί τέτοιες τοποθετήσεις. «Δεν κερδίζεις ποτέ προσπαθώντας να εξευμενίσεις τους εχθρούς σου, όπως και οι Εβραίοι δεν κατάφεραν να εξευμενίσουν τους Ναζί», επιμένει.

Υψηλή θέση στη λίστα των στόχων για το νέο Κογκρέσο κατέχει η ελπίδα του Κούπερ να εγκαταλειφθεί η απαίτηση “αθλητικής χρήσης“ που επινόησε ο Τέντι Κένεντι. «Όπως λέει και η αμερικανική παροιμία, το Σύνταγμα δεν έχει σχέση με το κυνήγι της πάπιας και αυτό ισχύει για κάθε άλλη αθλητική ή ψυχαγωγική χρήση», λέει ο “Γκουρού”. Ως ιστορικός, ο Κούπερ γνωρίζει ότι ο σκοπός των προγόνων ήταν η θεμελίωση της ιδιοκτησίας των πυροβόλων όπλων ως φραγμό στην τυραννία της κυβέρνησης. Παραθέτει ένα πρόσφατο απόφθεγμα από ένα αυτοκόλλητο ως συνοπτικό επιχείρημα: «Το Σύνταγμα – Άκυρο όταν απαγορεύεται από το Νόμο».

Η οικογένεια Κούπερ πούλησε τον οργανισμό Γκάνσαιτ Ρέιβεν Κορπορέισιον το 1991 και παρά τις δυσμενείς σχέσεις με τους νέους ιδιοκτήτες, συνεχίζει να ζει στο ράντσο. Έχει χτίσει ένα οικογενειακό μαυσωλείο δίπλα στον αρχικό χώρο αναψυχής με εκλεπτυσμένα πέτρινα γλυπτά σχέδια του τέως εκπαιδευτή του Γκάνσαιτ, Λάρι Λάρσεν. Ο Κούπερ εξηγεί ότι δεν αναμένει ούτε επιθυμεί επίσημη κηδεία, αλλά ελπίζει να «υπάρχει κάτι κατάλληλο» ένα χρόνο μετά το θάνατό του. Όταν προτείνω έναν αγώνα σκοποβολής, σηκώνει το δάχτυλο της σκανδάλης με μια επιβλητική κίνηση και λέει: «Ελπίζω να το εννοείς.»

Στο μεταξύ, ο Κούπερ συνεχίζει να κυνηγά στις Η.Π.Α. και την Αφρική. Εξακολουθεί να γράφει για το περιοδικό “Guns & Ammo” του Πίτερσεν και γράφει ένα ενημερωτικό δελτίο περιορισμένης διανομής, το “The Cooper Commentaries”. Η μικρότερη κόρη του Λίντι Γουίσντομ γράφει την βιογραφία του και καταγράφει τις αναμνήσεις των γονιών της για τους φίλους τους από το Ναυτικό, τη σκοποβολή και τους αγώνες.

Παρά το γεγονός ότι δεν διδάσκει πλέον τακτικά, ο Κούπερ παραμένει ενεργός τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στο εξωτερικό. Είναι επίτιμος εκπαιδευτής στο Θάντερ Ραντς του Κλιντ Σμιθ στο Τέξας και ελπίζει να συνεργαστεί με μερικούς από τους τέως εκπαιδευτές του Γκάνσαιτ Ραντς στη σχολή σκοποβολής Νάις Πιάτσα που θα ολοκληρωθεί σύντομα στο Λας Βέγκας της Νεβάδας.

Μέσα στο χρόνο που πέρασε, ο Κούπερ ετοιμαζόταν για να προεδρεύσει στη συνάντηση της επιτροπή ραβδωτού τυφεκίου της IPSC στο Λας Βέγκας. Ως πρόεδρος ήλπιζε να αποφύγει τις περισσότερες από τις θεωρητικές διαφωνίες για τον διαγωνισμό πιστολιών, αλλά συμφωνεί ότι υπάρχουν σοβαρές θεωρητικές διαφορές. «Πρώτα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ λειόκανου και ραβδωτού τυφεκίου», υπογραμμίζει, κάτι με το οποίο συμφωνεί και ο Ρομπ Λέδαμ (το ραβδωτό τυφέκιο έχει σχεδιαστεί για βολές εμβέλειας έως και 300 μέτρων). «Χρειαζόμαστε 300 ή περισσότερα μέτρα για ρεαλιστικές δοκιμές ραβδωτών τυφεκίων, όχι στάδιο 46 μέτρων και μια καραμπίνα που χρησιμοποιείται ως μεγάλο όπλο».

Άλλωστε, ο Κούπερ εξηγεί ότι τα διάφορα τμήματα της IPSC σε ολόκληρο τον κόσμο προσεγγίζουν τους αγώνες με ραβδωτά τυφέκια με διαφορετικές φιλοσοφίες. Ορισμένες χώρες θεωρούν το .223, ραβδωτό τυφέκιο αντί για καραμπίνα διαμετρήματος, ενώ άλλες (ειδικά η Σρι Λάνκα) θέλουν να πυροβολούν στα 640 ή 730 μέτρα.

«Υπάρχει επίσης η διαφορά μεταξύ κυνηγιού και μάχης», παρατηρεί ο Κούπερ. «Ένας πραγματικός κυνηγός θα πυροβολήσει μόνο εφόσον βεβαιωθεί ότι έχει καλή βολή και κατά προτίμηση για να πετύχει το θήραμά του με μία βολή. Στη μάχη, ωστόσο, οποιαδήποτε βολή που βγάζει τον εχθρό εκτός αγώνα είναι αρκετά καλή για τους σκοπούς της κυβέρνησης».

Εκτός από γραφειοκρατικά θέματα, όπως οι αποστάσεις και το βάρος του όπλου, ο Κούπερ δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη σχεδίαση του σταδίου. «Μπορώ να σχεδιάσω ένα στάδιο, στο οποίο ένα ημιαυτόματο δεν θα έχει κανέναν πλεονέκτημα έναντι ενός όπλου κινητού ουραίου και νομίζω πως αυτή είναι η σωστή προσέγγιση. Θα πρέπει να δοκιμάζουμε τη δεξιότητα και τη μέθοδο πολύ περισσότερο από τον εξοπλισμό», συμπληρώνει.

Με όποιον τρόπο προχωρήσει ο αγώνας ραβδωτών τυφεκίων της IPSC, o Κούπερ είναι βέβαιο ότι θα συμμετέχει ενεργά στο άμεσο μέλλον. Παραμένει αφοσιωμένος στην ολοκλήρωση του βιβλίου του “Book of the Rifle” για να συμπληρώσει τον τόμο του τέως μαθητή του Γκρεγκ Μόρισον σχετικά με τις τεχνικές πιστολιού. Εξάλλου, ο Κούπερ θεωρεί ότι τα ραβδωτά τυφέκια υπάρχουν εδώ και 500 χρόνια και «είναι καιρός κάποιος να ορίσει τον καλύτερο τρόπο χρήσης τους».

Στο μεταξύ, υπάρχει άφθονος καιρός για να σχεδιαστεί ο “Αγώνας σκοποβολής στη μνήμη του Τζεφ Κούπερ”. Ίσως να μοιάζει με τον ετήσιο αγώνα Μπάφαλο Γουόλοου Ασόλτ Γουέπον Ματς και το Τουρνουά Κροκέ που γίνεται κάθε καλοκαίρι στο Ανατολικό Όρεγκον. Όποια και αν είναι η σύνθεση της διοργάνωσης με το όνομα του Κούπερ, να είστε σίγουροι για ένα πράγμα: θα είναι όντως πρακτική.


Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 3ο & 4ο του περιοδικού Shooters, Σκοποβολής IPSC.

Ίσως σας αρέσουν

Hot News

post-image
Πήλινος Στόχος

Παγκύπριο Πρωτάθλημα Σκοποβολής ΟΠΑΠ: Ο Ντίνος Κωνσταντίνου κέρδισε το «Κύπελλο Λάρνακας»

   γράφει ο Ανδρέας Λαζανίτης Νικητής στον πρώτο αγώνα κόμπακ στους έφηβους ο Βαρνάβας Θεοδώρου, στους βετεράνους ο Χαράλαμπος...
Διαβάστε Περισσότερα
post-image
Σταθερός Στόχος

Αγώνες αεροβόλων όπλων Α’ κατηγορίας από τον ΣΚΟΑΑΠΘ

Ο σκοπευτικός όμιλος αποφοίτων Α.Π.Θ. προκηρύσσει διασυλλογικούς αγώνες αεροβόλων όπλων Α’ κατηγορίας-κατάταξης: Ανδρών, Γυναικών, Εφήβων, Νεανίδων και τουφέκι παίδων...
Διαβάστε Περισσότερα