ταξίδι με το όπλο

Πετώντας με το …αμόρε μας! Το ταξίδι με το όπλο προϋποθέτει κανόνες ασφαλείας

By

γράφει ο Θαλής Αναγνωστόπουλος

Αγώνας εκτός έδρας. Για τους «παλιούς», μια οικεία εμπειρία, μια ευκαιρία να ξαναδούν παλιούς φίλους και να κάνουν καινούριους, να «σπάσει» ευχάριστα η επανάληψη του οικείου χώρου και των οικείων προσώπων. Να συναγωνιστούν, βρε αδελφέ, και με κάποιον άλλον στην κατηγορία τους για να τους δείξουν τί αξίζουν. Και γιατί όχι, αν το ταξιδάκι συνοδεύεται και με διανυκτέρευση -τί πιο καλό από μία έφοδο στην πόλη με καλή παρέα από ομοϊδεάτες! Για τους «νεότερους», όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενα από ενθουσιασμό με μια δόση αγωνίας για κάτι καινούριο και διαφορετικό. Για τους «παίχτες», ένα ακόμα ταξιδάκι για συλλογή των πολύτιμων πόντων, τα φαβορί να μαζέψουν άλλο ένα μέταλλο για το ράφι, τα αουτσάιντερ να μη τους το επιτρέψουν…

range_bag

Σε αυτό το αρθράκι, θα επιχειρήσουμε να βοηθήσουμε όλους εμάς που κάποια στιγμή θα αποφασίσουμε να φτάσουμε στον αγώνα μας από αέρος. Ο έμπειρος ταξιδευτής, πλέον, επωφελείται από πολλές ευκαιρίες φτηνού αεροπορικού ναύλου, ειδικά αν κλείσει θέση νωρίς. Δεδομένης δε και της τιμής της βενζίνης που σταματημό δεν έχει, και των διοδίων για την τιμή που τους κάνουμε να επιλέξουμε τους δρόμους τους, το αεροπλάνο πλέον πολλές φορές συμφέρει. Οφείλω, επίσης, να ευχαριστήσω την Aegean Airlines και την Olympic Air (με αλφαβητική σειρά), για τις πολύτιμες πληροφορίες που μου χορήγησαν.

Ας ταξιδέψουμε μαζί, λοιπόν, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τον αγώνα μας έχοντας αφήσει λίγο χώρο στη βαλίτσα και για την κούπα στην επιστροφή μας. Τι πρέπει να κάνουμε για το… αμόρε μας, ώστε η όλη διαδικασία να είναι σύντομη, ανώδυνη και ευχάριστη; Προετοιμασία. Το πιστόλι στο κουτί του. Άδειο. Καλό θα ήταν και με λουκετάκι. Τι κουτί; Γιατί όχι η κασετίνα στην οποία περιήλθε στην κατοχή μας τη μέρα που το αποκτήσαμε; Μια χαρά, ειδικά αν έχει και τρόπο να κλειδώσει. Αλλιώς, η αγορά βρίθει από κουτιά, πλαστικά, απλά και μη, μεταλλικά, αλουμινένια, ειδικά αυτά των φωτογράφων με τους κύβους αφρολέξ που είναι και μούρη. Ας μη ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο το πως ρίχνεις αλλά και το πως φαίνεσαι… Χαρτονένιο κουτί παπουτσιών δεν ενδείκνυται (εκτός από τον James Bond που έχει εννιάρια στις σόλες του). Ξαναλέω, με λουκετάκι. Α, και οι γεμιστήρες. Άδειοι κι αυτοί. Στο κουτί. Μα δε χωράνε; Να χωρέσουνε, δε με νοιάζει. Πιο μεγάλο κουτί. Μα θα τους βάλω στο range bag. Εκεί τους κουβαλάω συνήθως. Όχι, είπαμε. Για διευκρινίσεις διάβασε παρακάτω.

Πυρομαχικά! Εδώ, κυρίως, μιλάμε για τους «μυημένους», μια που οι «αμύητοι» συνήθως παίρνουν match ammunition από το διοργανωτή σύλλογο. Τι είπα πριν; Κουτί; Πάλι κουτί θα πω. Μεταλλικό ή σκληρό πλαστικό (προς θεού, όχι το τάπερ της συζύγου, είπαμε στυλ πάνω απ’ όλα. Και ξύλινο αν πιάνουν τα χέρια σας, αρκεί να είναι γερό και να μην αρχίσουν να φεύγουν x-rays-airportμεντεσέδες και άλλα τμήματά του… Με λουκετάκι. Καλό κάνει. Με μια διαφορά. Εδώ έχουμε και περιορισμό βάρους. Πέντε (5) κιλά ανά αθλητή. Με τη συσκευασία. Και είναι βαριές οι ρημάδες. Ζυγίζοντας τις εννιάρες σε ζυγαριά κουζίνας, 300 εννιάρες βγαίνουν χοντρικά από 3,8 κιλά ως 4,2 (ανάλογα τα grains). Φυσικά, για μεγαλύτερα διαμετρήματα, ο αριθμός των σφαιρών μειώνεται αναλόγως. Αυτό μας αφήνει περίπου 1 κιλό για το κουτί, και ότι άλλο υλικό προσθέσουμε για να μη κάνουνε οι σφαίρες μας “κλανγκα-κλανγκα” εκεί μέσα. Από εφημερίδα μέχρι και φελιζόλ, να πατηθούν καλά. Βάλε και το λουκετάκι. Κάτι τρώει κι αυτό. Έρευνα αγοράς λοιπόν, ή ιδιοκατασκευή, έτσι ώστε να μη ξεπεράσουμε το όριο και τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα να ξεφορτωθούμε τις έξτρα, ενώ έντρομοι από τα μεγάφωνα ακούμε το όνομά μας ότι είμαστε οι τελευταίοι και η πτήση κλείνει πόρτες. Και να μη ξεχάσω, όχι ρε παιδιά χύμα τις σφαίρες, ακόμα και αν τις τυλίξουμε σε εφημερίδα μία προς μία, αφ’ ενός παραβιάζει το νόμο περί στυλ, αφ’ ετέρου δεν το θέλουν με τίποτε οι εταιρείες. Στα κουτάκια τους όμορφα και ωραία, ή σε αυτές τις ωραιότατες κασετίνες που βλέπουμε στο internet. Λέει τώρα ο γάτος. Μαζί με το αμόρε μου έρχεται και η γυναίκα μου (ή σύντροφος, καλύτερα, για να είμαστε και πολιτικά ορθοί στις μέρες μας…). Θα πάρω πέντε κιλά εγώ και πέντε αυτή και είμαστε κομπλέ. Αμ δε πιάνει, εκτός και αν και η/ο σύντροφος έχει νόμιμο δικαίωμα κατοχής πυρομαχικών. Αυτά που νομίζατε, κύριε γάτε, παίζουν μόνο Αμερική.

Κλείνοντας τα περί προετοιμασίας, ας μη παραβλέψουμε ποτέ το χρυσό κανόνα του ταξιδιώτη «Αν δεν είμαι σίγουρος, παίρνω και κανένα τηλεφωνάκι την αεροπορική εταιρεία, καλό κάνει».

Check_in_area

Φτάνουμε, λοιπόν, στο Ελευθέριο Βενιζέλο με τα πράγματά μας πακεταρισμένα και έτοιμα. Όχι στο παραπέντε. Βάλε το, πάρκαρε, βάλε μια ουρίτσα στα εκδοτήρια, βάλε διαδικασίες (που θα εξηγήσω παρ’ αύτα), μια ακόμα ουρίτσα στο security, περιοδικό, εφημερίδα, τσιγάρα, καφέ, τυρόπιτα και ψώνια (πως να αντισταθεί ένας άνθρωπος, βρε αδερφέ, στις αιθέριες υπάρξεις που σε ραίνουν με φίνα αρώματα καθ’ όλη την πορεία σου προς την πύλη αναχώρησης), μία με μιάμιση ωρίτσα πριν την απογείωση να ’μαστε εκεί. Ποτέ δεν ξέρεις. Εν πάσει περιπτώσει, άσχετα αν έχουμε κάνει ηλεκτρονικό τσεκάρισμα από το σπίτι, ή στα μηχανήματα του αεροδρομίου, πάμε στα check-in της αεροπορικής μας εταιρείας όπου τους ενημερώνουμε ότι έχουμε το αμόρε μας προς παράδοση. Ευγενικά θα οδηγηθούμε σε ένα γραφείο μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, όπου αφού γίνει η απαραίτητη επίδειξη άδειας, θα υπογραφεί το έντυπο παράδοσης-παραλαβής όπλου. Από εκεί, υπάλληλος της εταιρείας αναλαμβάνει χέρι-χέρι την παράδοση του εξοπλισμού στο αεροπλάνο και εμείς έχουμε τελειώσει. Και επειδή ο Έλλην, άκαφος και ατυρόπιτος (και ο θεριακλής, ατσιγάρος) δεν πετά… βουρ στα ανάλογα μπαράκια προς βρόσιν, πόσιν κλπ. Άνετοι, λοιπόν, παρατηρούμε καθήμενοι τους περαστικούς συνταξιδιώτες στον αεροσταθμό, σκοτώνοντας την ώρα μας (σσ. ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες με τις μεγάλες ζέστες, το παρατηρείν, είναι μία αρκετά ευχάριστη ενασχόληση, ειδικά για τους άντρες σκοπευτές…). Ακολουθεί η καθιερωμένη και αναγκαία διέλευσή μας από τα σημεία ελέγχου επιβατών και χειραποσκευών, ώστε να πάμε στην πύλη για επιβίβαση, μισή ώρα πριν την αναχώρηση ως είθισται. Και εδώ είναι και το τελευταίο σημείο, όπου η σωστή προετοιμασία μας γλυτώνει από δυνητικά μεγάλες ταλαιπωρίες.

Airport-Security

Πέραν των, πλέον λίγο πολύ γνωστών, διαδικασιών, για το τί επιτρέπεται να μεταφέρουμε στην καμπίνα του αεροπλάνου μαζί μας (πάσης φύσεως υγρά και gel σε συσκευασίες όχι άνω των 100 ml, και όλα μαζί σε ένα διαφανές σακουλάκι χωρητικότητας ενός λίτρου), κάποιοι από εμάς θα πάρουν και το range bag ως χειραποσκευή. Όχι αδέλφια. Μη το κάνετε. Τσεκάρετέ το μαζί με τη βαλιτσούλα σας σαν κανονική αποσκευή. «‘Οοοοοχι!», θα πουν κάποιοι. Εμείς το θέλουμε μαζί μας. Καλή καρδιά. Πάρτε το. Κανονίστε όμως. Ξεκινώντας από τα απλά κατσαβίδια, από άλλα αιχμηρά, καθώς και τον καθιερωμένο σουγιά που λίγο πολύ αρκετοί κουβαλάμε στην εν λόγω τσάντα, τα χάσαμε. Πάνε αυτά. Εκεί όμως που λες μικρό το κακό, ο κακός ακτινολόγος βλέπει στην οθόνη του τον ξεχασμένο και σφηνωμένο κάλυκα στον πάτο, (γιατί όταν κάναμε την τελευταία προπόνηση η τσάντα ήταν δίπλα μας και ο ρημάδης έπεσε μέσα), ή την εννιάρα που και αυτή με μαγικό τρόπο διέφυγε της προσοχής μας και κατέληξε στη ζάρα που κάνει η τσάντα εκεί χαμηλά, καλυμμένη από τα χίλια μύρια που ο καθείς μας κουβαλάει εκεί. Μιλάμε πλέον για μέρη πυρομαχικών ή πυρομαχικά που προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους μέσα στην καμπίνα. Ας μη μιλήσω δε για γεμιστήρες που βάσει της κείμενης νομοθεσίας αποτελούν μέρος όπλου. Νωρίτερα τί έλεγα; Στο κουτί άδειοι μαζί με το αμόρε. Όλοι. Τα ’λεγα, αλλά εγώ τ’ άκουγα απ’ ότι φαίνεται. Τώρα πλέον το θέμα έχει ξεφύγει και η επέμβαση της Αστυνομίας είναι αναπόφευκτη. Πιστεύω ότι, αρκετοί από εμάς ακούσανε για την περιπέτεια ενός από τους παγκοσμίως ηχηρούς παίκτες στο test event της Ρόδου με έναν προπονητικό γεμιστήρα για dry shooting, που βρέθηκε στην τσάντα του. Δεν το θέλει κανένας μας. Πιστέψτε με. Και πέραν του εύθυμου στυλ της γραφής μου, μιλάω πολύ σοβαρά τώρα.

Λύση; Απλή. Είτε τσεκάρουμε, είτε το πάρουμε σα χειραποσκευή το range bag, από βραδύς στο σπίτι άδειασμά του στο πάτωμα στη μέση του σαλονιού. Μουρμούρα από τη γυναίκα «τί κάνεις στο σαλόνι μου…και μου τα ’λεγε η μάνα μου, μη τον πάρεις, εδώ πρίγκηπες σε ζητάνε. Σου έδωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Μπουμπούκι με πήρες και με μάρανες. Θα πάρω τα παιδιά και θα πάω στη μάνα μου. Να πάρεις τα όπλα σου και να φύγεις…» Όσοι από εσάς σκίσανε τη γάτα, αγριοκοίταγμα και τέλος συμβάντος. Οι υπόλοιποι από εμάς, βλέμμα κουταβιού, υπόσχεση αγοράς ακριβής επώνυμης τσάντας, με ζώνη και παπούτσια ασορτί, που της κάνουν και ωραία γάμπα, και ήρεμοι πλέον επιστρέφουμε στην «αποστείρωση» του range bag, που πάντα χρειάζεται, ούτως ή αλλιώς, για να πετάξουμε έναν σκασμό σκουπίδια που μαζεύουμε και πηγαινοφέρνουμε χωρίς λόγο, από κομματάκια ταινίας με κολλητήρια, παλιά φύλλα αγώνα και ‘γω δεν ξέρω τί άλλο. Ψάξιμο καλό, ξαναγέμισμα, και επιμένω. Το τσεκάρουμε σαν αποσκευή και ξενοιάζουμε.

Φτάσαμε, επιτέλους, στον προορισμό μας, μετά από μια ξεκούραστη πτήση. Τα πράγματα, πλέον, είναι πολύ απλά. Στο χώρο παραλαβής αποσκευών, εφ’ όσον υπάρχει γραφείο απωλεσθέντων αντικειμένων της αεροπορικής μας εταιρείας, πηγαίνουμε και με την επίδειξη του χαρτιού μας παραλαμβάνουμε τα δέοντα. Καλό είναι πάντως να έχουμε και το νου μας όσο περιμένουμε τις άλλες αποσκευές μας, για κανέναν υπάλληλο που κρατάει τα βαλιτσάκια μας στα χέρια του, καθώς κάποια μικρά αεροδρόμια μπορεί να ακολουθούν λίγο διαφορετικές διαδικασίες λόγω χωροταξικών διαφορών. Μας περιμένει ο άνθρωπος να μας τα δώσει χέρι-χέρι. Αποχωρούμε σκεφτόμενοι την αυριανή μας πόζα στην αναμνηστική φωτογραφία της απονομής, με εμάς στο κέντρο… Θα με βάλει άραγε ο Αναστασόπουλος στο επόμενο τεύχος; Μήπως το μπλουζάκι που θα φορέσω αύριο μου κάνει μπάκα; Άσε που το καπελάκι χαλάει και το μαλλί, άρα τσατσάρα από το περίπτερο πριν πάω σκοπευτήριο.

Μια τελευταία παράθεση. Λειόκανα και ραβδωτά τουφέκια. Μια απο τα ίδια. Και για τα φυσσίγγια. Η διαδικασία παραμένει ως έχει, και καλό είναι να μεταφέρονται σε σκληρή βαλίτσα γιατί κάνουν πολλούς παράδες, και είναι αμαρτία. Όχι στη μαλακή θήκη των 29 ευρώ που σας έκανε δώρο ο οπλοπώλης.

Και μία τελευταία-τελευταία παράθεση. Αναφορικά στη συμπαθή τάξη των οπλοφόρων, αν και το περιοδικό μας ασχολείται με αθλητική σκοποβολή. Επειδή συνήθως δεν το έχετε σε βαλιτσάκι, φτάνοντας στο check-in, αναφέρετε ότι κουβαλάτε επάνω σας αμόρε, οδηγείστε στο γραφειάκι, και αφού απογεμίσετε και επιδείξετε άδειο όπλο και άδεια, η εταιρεία  τοποθετεί σε ειδικούς φακέλους, αμόρε και πυρομαχικά ξεχωριστά και πάλι χέρι-χέρι παίρνουν το δρόμο τους. Με την ίδια διαδικασία, όπως τα σκοπευτικά, τα παραλαμβάνετε στον προορισμό σας. Θα ήθελα να πιστεύω ότι δεν αντιμετωπίζετε πρόβλημα με πυρομαχικά άνω των 5 κιλών ως οπλοφορούντες!

Εν ολίγοις, έτσι έχουν τα πράγματα. Απλά είναι, με λίγη προετοιμασία στο σπίτι πριν από το ταξίδι. Τόσοι και τόσοι το κάνουνε καθημερινά χωρίς την παραμικρή ταλαιπωρία, και πλέον, όπως προανέφερα, πολλές φορές συμφέρει κιόλας. Ας μη ξεχνάμε ότι το αμόρε μας, όπως και όλες οι σχέσεις, θέλει και αυτό τη δέουσα προσοχή που του αξίζει.

 Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 13ο του περιοδικού Shooters, Σκοποβολής IPSC.

Ίσως σας αρέσουν

Hot News

post-image
Πήλινος Στόχος

Παγκύπριο Πρωτάθλημα Σκοποβολής ΟΠΑΠ: Ο Ντίνος Κωνσταντίνου κέρδισε το «Κύπελλο Λάρνακας»

   γράφει ο Ανδρέας Λαζανίτης Νικητής στον πρώτο αγώνα κόμπακ στους έφηβους ο Βαρνάβας Θεοδώρου, στους βετεράνους ο Χαράλαμπος...
Διαβάστε Περισσότερα
post-image
Σταθερός Στόχος

Αγώνες αεροβόλων όπλων Α’ κατηγορίας από τον ΣΚΟΑΑΠΘ

Ο σκοπευτικός όμιλος αποφοίτων Α.Π.Θ. προκηρύσσει διασυλλογικούς αγώνες αεροβόλων όπλων Α’ κατηγορίας-κατάταξης: Ανδρών, Γυναικών, Εφήβων, Νεανίδων και τουφέκι παίδων...
Διαβάστε Περισσότερα